Algıda Seçicilik

Geçen gün vapura bindiğimde uzun zamandır görmediğim bir şeyle karşılaştım. Bir satıcı gelip pratik bir limon sıkacağını anlatmaya başladı. Düzgün türkçesi ve ses tonuyla, seri ve net bir şekilde 2-3 dakika sıkacağı, olası çeşitli kullanım yerleri ve avantajlarını kurnazca anlattıktan sonra "Tanesi sadece 1 lira" dedi. Almak isteyenler küçük bir viral salgın gibi koltuktan koltuğa yayıldı da gitti. Toplamda yaklaşık en az 30 adet satmış olduğunu zannediyorum. Satın alacak başka kimse kalmayınca vapurun üst katına çıkmak için poşetini toparlayıp kapıya yöneldi. Aradan beş dakika geçmeden içeriye başı bağlı bir kadınla suratına beyaz bez maskelerden takmış oğlu girdi. Kadın çocuğunun hasta olduğunu, dileniyor gibi gözüküyor olabileceklerini ama gerçekten de para sıkıntısı çektikleri için böyle bir yönteme başvurduklarını, istersek çocuğunun doktorları x ve y'yi arayıp sorabileceğimizi (y'nin soyadını dile getirmedi, hastane adını da söyledi mi hatırlayamıyorum) söyledi. Bunları es vermeden ve duygusal bir şekilde anlattıktan sonra konuşmaya başladığı iki giriş kapısının arasında durup bir süre bekledi. İnsanlar telefonlarıyla oynamaya başladı, dışarı bakmaya başladılar, dışarı çıkan oldu. Kimse para yardımı yapmadı.

Hatalıyız demiyorum. O vapurun içindeki kimse hatalı değil.

Çok gerekli olmayabilecek, belki birazcık kullanıp atacağımız bir limon sıkacağına 1 lira verip (6 tane alan da oldu. Öyle olunca satıcı da, '5 tane alana 1 tane bedava'yı icat etti) belki gerçekten o 1 liraya ihtiyacı olan birine sırtını dönmüş olma ihtimali var.

Neden böyle oldu?

Çünkü paramızın karşılığını almak istiyoruz, kandırılmak istemiyoruz, daha önemlisi paramızın nereye gittiğini bilmek istiyoruz. Van depreminde de bu daha belirgin hale gelmişti. Bireyleri bırakın kurumlara güvenimiz yok.

Bana gelince, limon sıkacağı da almadım, para yardımı da etmedim.

Ama düşünmeden de edemeyeceğim; o kadının satıcının karısı olma ihtimali var.